PINAKASALAN NG BILYONARYO ANG DATING KATULONG NA MAY “TATLONG ANAK SA IBA’T IBANG LALAKI.” PINAGTAWANAN SILA NG LAHAT. PERO SA GABI NG KASAL, ISANG KATOTOHANAN ANG NAGPAMUKHA SA LALAKI KUNG GAANO SIYA KABABAW.
Si Alexander ay isang tinitingalang CEO. Gwapo, mayaman, at nasa kanya na ang lahat. Kaya laking gulat ng lipunan nang pakasalan niya si Elena—ang dati niyang maid.
Hindi lang si Elena isang simpleng katulong. Siya ay kilala sa baryo nila bilang “Ang Babaeng Bayaran.” Bakit? Dahil meron siyang tatlong anak. Ang panganay ay tisoy, ang pangalawa ay moreno, at ang bunso ay singkit. Halatang galing sa iba’t ibang tatay.
Tutol ang pamilya ni Alexander.
“Alex! Nababaliw ka na ba?” sigaw ng ina niya. “Pakakasalan mo ‘yang babaeng ‘yan? Tignan mo nga ang mga anak niya! Iba-iba ang mukha! Siguradong kung kani-kanino lang siya sumama!”
Kahit masakit ang mga salita, pinagtanggol ni Alexander si Elena. Mahal niya ito. Tinanggap niya si Elena at ang “nakaraan” nito.
“Hindi ko kailangang malaman ang nakaraan niya, Ma,” sagot ni Alexander. “Ang mahalaga, mahal ko siya at tatayuan ko ang pagiging ama sa mga bata.”
Natuloy ang kasal. Habang naglalakad si Elena sa altar, rinig niya ang bulungan ng mga bisita. “Ang swerte ng disgrasyada.” “Nakabingwit ng bilyonaryo ang pokpok.”
Nakahinga lang nang maluwag si Elena nang matapos ang seremonya.
ANG GABI NG KASAL
Nasa Honeymoon Suite na sila. Tahimik ang paligid.
Si Alexander ay nakaupo sa gilid ng kama, pinapanood si Elena na nagtatanggal ng makeup. Kahit sinabi niyang tanggap niya ang lahat, hindi maalis sa isip ni Alexander ang tanong: Sino kaya ang mga ama ng mga batang ito? Minahal ba niya ang mga lalaking ‘yun?
Napansin ni Alexander na nagbibihis si Elena. Nakita niya ang isang mahabang peklat sa tiyan ng asawa.
Kumirot ang puso ni Alexander. Cesarean scar, isip niya. Ebidensya ng panganganak niya sa tatlong bata.
“Elena,” hindi nakatiis si Alexander. “Yung mga ama ng mga bata… mahal mo pa ba sila? Iniisip mo pa ba sila?”
Natigilan si Elena. Humarap siya kay Alexander. Ang mga mata niya ay puno ng lungkot.
“Alexander, mahal,” bulong ni Elena. “Oras na para malaman mo ang totoo. Hinintay ko lang na makasal tayo dahil takot akong iwan mo ako kapag nalaman mo ito.”
Kumuha si Elena ng isang lumang Medical Envelope mula sa kanyang bag. Inabot niya ito kay Alexander.
“Basahin mo.”
Binuksan ni Alexander ang envelope. Laman nito ay isang Medical Record na may petsang sampung taon na ang nakakaraan.
Binasa niya ang nakasulat: PATIENT NAME: Elena Cruz DIAGNOSIS: Ovarian Cancer (Stage 3) PROCEDURE DONE: Total Hysterectomy (Removal of Uterus and Ovaries)
Nanlamig ang buong katawan ni Alexander. Para siyang binuhusan ng yelo.
Tumingin siya kay Elena, tapos sa papel, tapos sa tiyan ng asawa.
“H-Hysterectomy…?” nanginginig na tanong ni Alexander. “Ibig sabihin… tinanggalan ka na ng matris bago ka pa mag-bente anyos?”
Tumango si Elena habang umiiyak.
“Opo. Ang peklat sa tiyan ko… hindi ‘yan dahil sa Ceasarian. Dahil ‘yan sa operasyon para iligtas ang buhay ko sa cancer. Alexander… hindi ako kailanman nagbuntis. Hindi ako pwedeng magka-anak. Baog ako.”
Naguluhan si Alexander. “P-Pero… yung mga bata? Si Joshua, si Mik-mik, si Baby Sam? Sabi ng lahat anak mo sila sa iba’t ibang lalaki!”
Umupo si Elena sa tabi niya at hinawakan ang kamay niya.
“Naalala mo nung nagtatrabaho ako sa orphanage na nasunog?” kwento ni Elena. “Wala silang pamilya. Walang gustong umampon sa kanila dahil sakitin sila at may mga diperensya. Ang gusto ng DSWD, paghiwa-hiwalayin sila sa iba’t ibang ampunan.”
“Hindi ko kaya, Alex. Nakita ko kung paano sila umiyak. Kaya inuwi ko sila. Inako ko sila.”
“Pero para mapaniwala ko ang mga tao na akin sila at hindi sila kunin ng gobyerno… hinayaan ko ang tsismis. Hinayaan kong tawagin akong ‘malandi’, ‘pokpok’, at ‘disgrasyada’. Mas okay nang siraan nila ang pagkatao ko, kaysa mawalan ng nanay ang mga batang ‘yun.”
“Kaya iba-iba ang mukha nila… kasi hindi naman talaga sila magkakadugo. Ang tanging nagbubuklod sa kanila ay ang pagmamahal ko.”
Doon naramdaman ni Alexander ang tunay na lamig sa puso niya—ang lamig ng pagsisisi.
Nanliit siya sa sarili niya. Ang babaeng inakala ng lahat na “madumi” ay may pusong mas dalisay pa sa ginto. Tiniis ni Elena ang kahihiyan ng mundo para lang mabigyan ng tahanan ang tatlong batang walang-wala.
Napaluhod si Alexander sa harap ni Elena. Niyakap niya ang bewang ng asawa at humagulgol.
“Patawarin mo ako, Elena… Patawarin mo ako kung nagduda ako kahit saglit… Napakabuti mo… Hindi kita deserve…”
Hinaplos ni Elena ang buhok niya. “Ngayong kasal na tayo, Alexander… ikaw na ang magiging legal na ama nila. Hindi na nila kailangang magtago sa apelyido ko.”
Kinabukasan, ipinatawag ni Alexander ang kanyang abogado. Inampon niya nang legal ang tatlong bata. At sa harap ng mga taong nanghusga sa kanila, taas-noo niyang ipinakilala ang kanyang pamilya—hindi bilang mga “anak sa labas,” kundi bilang mga anak ng pag-ibig at sakripisyo.
